tunay na kalayaan

...noong ako ay bata pa halos kaladkarin ko ang panahon, gusto ko na kasing tumanda agad, pakiramdam ko kasi magiging malaya ka na kapag matanda ka na, lahat pwede mong gawin pangit man o maganda. lahat pwede mong subukan mapait man o mapakla, kahit sa pananamit makakapamili ka. hindi gaya ng bata pakiramdam ko lagi lang akong nakatali sa saya ng ng aking ina, ultimo gupit o suklay ng buhok dapat ang nasusunod ay sila. maging sa pagtulog sa tanghali kailangang sumunod sa kanila, kahit na ang talagang gusto ko ay manghuli ng gagamba kasama ng aking mga kababata. pero sa ayaw at sa gusto mo lalakad ang panahon, hindi nga lang pwedeng madaliin... nag-elementari, tinuli, nagbinatilyo, nagbinata, nagkasyota, nag-asawa ngayon may anak na... pero pagtanda ko parang pinagsisisihan ko, kabi-kabila kasi ang sakit sa ulo! problema doon problema dito... hindi naman sa ako ay sumusuko, lahat naman ng problema ay may sulusyon, pero ngayong ako ay matanda na kagaya ng pinapangarap ko noon nang ako ay bata pa, hindi pala masarap ang nasa ganitong edad, salo mo kasi lahat ng prolema at responsibilidad. ang pagtanda pala ay hindi kalayaan kundi isang mabigat na pakikipaglaban... ahhhhhHH! mas masarap pala talaga ang maging bata na lang... tirador, sumpit, habulan, taguan, akyat sa puno, trumpo pati na laro sa ulan at kung abutin ka man ng gabi sa pakikipaglaro sa mga kaibigan paguwi mo sa bahay naihanda na ni nanay ang masarap na hapunan. pag-gising kinabukasan ligo agad papasok na kasi sa eskwelahan, konteng sulat konteng basa mayamaya uwian na, natipid ko kanina sa reses ibibili ng laruan paglabas ko ng paaralan, paguwi sa bahay kasama ng mga kalaro ko meron na naman kaming bagong paglilibangan. ngayon alam ko na ang pagiging bata pala ang tunay na kalayaan, malaya sa kalungkutan, puro laro ang tanging alam. bumaba man ang piso o tumaas ang krudo walang pakiaalam basta wag lang mawawala ang mga laruan.