kayamanan

Ang dyamante o ginto ay ang tinuturing na kayamanan ng marami, subalit may mga kayamang tila basura ang tingin ng iba. Walang ipinagkaiba sa binhing pinalaki na ang pinandilig ay ga-dagat na pawis at bundok ng sakripisyo. Subalit habang ang panahon ay nagdaraan, habang ang mga palad ay kinakalyo sa paghawak ng kalaykay at asarol, maayos lang na mapayabong ang alagang halaman ay tila baga nawawalang saysay. Ang kayamang puno ay tumutubo na ni lilim ay walang maibigay sa nag-aalagang nahahapo, na ni isang bunga ay di manlang makapagbigay sa nag-aalagang tila kandilang nauupod. Kung maari nga lang sanang ang braso ay gilitan nang ang dugo ay umagos at syang maipandilig sa punong inaaaring kayaman. Tubig na sanay iinumin ng tuyo’t na labi ng tagapag-alaga ay pinili pang sa ugat ng puno ito ay isaboy, tinitiis ang uhaw, binabalewala ang nakakapasong init ng araw. Ganyan kamahal ng taga pag-alaga ang punong pilit nyang pinayayabong. Subalit ang lahat ng pagod at hirap ay tila nawawalang halaga, susuko na ba ang tagapag-alaga o patuloy na gagawa? Dapat na bang ang puno’y putulin o iwan at pabayaan na lamang? Sa tingin ko ay hindi dapat… sapagkat ang puno’y kayaman…kayamanang si Bathala ang nagbigay… sapagkat ang binhi ay sa laman din mismo ng tagapagalaga nagmula…

Anak, kayaman kita, hinding-hindi kita pababayaan…

tunay na kalayaan

...noong ako ay bata pa halos kaladkarin ko ang panahon, gusto ko na kasing tumanda agad, pakiramdam ko kasi magiging malaya ka na kapag matanda ka na, lahat pwede mong gawin pangit man o maganda. lahat pwede mong subukan mapait man o mapakla, kahit sa pananamit makakapamili ka. hindi gaya ng bata pakiramdam ko lagi lang akong nakatali sa saya ng ng aking ina, ultimo gupit o suklay ng buhok dapat ang nasusunod ay sila. maging sa pagtulog sa tanghali kailangang sumunod sa kanila, kahit na ang talagang gusto ko ay manghuli ng gagamba kasama ng aking mga kababata. pero sa ayaw at sa gusto mo lalakad ang panahon, hindi nga lang pwedeng madaliin... nag-elementari, tinuli, nagbinatilyo, nagbinata, nagkasyota, nag-asawa ngayon may anak na... pero pagtanda ko parang pinagsisisihan ko, kabi-kabila kasi ang sakit sa ulo! problema doon problema dito... hindi naman sa ako ay sumusuko, lahat naman ng problema ay may sulusyon, pero ngayong ako ay matanda na kagaya ng pinapangarap ko noon nang ako ay bata pa, hindi pala masarap ang nasa ganitong edad, salo mo kasi lahat ng prolema at responsibilidad. ang pagtanda pala ay hindi kalayaan kundi isang mabigat na pakikipaglaban... ahhhhhHH! mas masarap pala talaga ang maging bata na lang... tirador, sumpit, habulan, taguan, akyat sa puno, trumpo pati na laro sa ulan at kung abutin ka man ng gabi sa pakikipaglaro sa mga kaibigan paguwi mo sa bahay naihanda na ni nanay ang masarap na hapunan. pag-gising kinabukasan ligo agad papasok na kasi sa eskwelahan, konteng sulat konteng basa mayamaya uwian na, natipid ko kanina sa reses ibibili ng laruan paglabas ko ng paaralan, paguwi sa bahay kasama ng mga kalaro ko meron na naman kaming bagong paglilibangan. ngayon alam ko na ang pagiging bata pala ang tunay na kalayaan, malaya sa kalungkutan, puro laro ang tanging alam. bumaba man ang piso o tumaas ang krudo walang pakiaalam basta wag lang mawawala ang mga laruan.

upuan

Nakaupo ako lumalamon sila, masasaya itong aking mga kaibigan. Abot kamay nila ang bunga ng puno dahil balikat ko ang ginawang tuntungan. Habang namimitas lalong natatakam, sila ay para bang wala ng kabusugan,kahit alam nilang mayrong mga langgam at ang aking paa ang siyang inu-upakan.Nais ko ng magpahinga, marami na kong nagawa at natulungan. Akoy labis na nag-aalala, baka ang puno ay tuluyan ng maubusan ng bunga.

Nakaupo ako nagbabantay sila, ang mga aso koy laging maa-asahan. Hindi ko lang alam ang binabantayan, ito bang puno o itong aking upuan. Itali ko kaya sa bahay ng langgam, maglilingkod ba o maghahari-harian. Masasagot lamang ang malaking tanong kapag ako ay nawala na ng tuluyan.

Nais ko ng magpahinga,  marami na kong nagawa at natulungan. Akoy labis na nag-aalala, baka itong mga aso ay maulol at magwala. Nakaupo ako naiinggit sila, silang nais na pumalit sa aking upuan Ayokong tumayo sa upuang ito kahit itoy sinusurot at ina-anay. Ang upuang ito ay para sa bantay ng punong ang ibinubungay kayamanan. Nangangamba ako kung uupo sila baka ang puno ay lalong mapabayaan. Nais ko ng magpahinga,  marami na kong nagawa at natulungan. Akoy labis na nag-aalala, marami ang magtutulakan makuha lang ang aking upuan.

lyrics by: Florante